11December2017

سازمان جوانان کمونیست

زنان می خواستند با لباس مردانه وارد استادیوم آزادی شوند

روز پنجشنبه 4 آبان 96، قبل از شروع بازی استقلال و پرسپولیس، چند زن جوان که لباس مردانه بر تن داشتند، قصد ورود به ورزشگاه را داشتند که توسط ماموران انتظامی شناسایی و به بیرون فرستاده شدند. بیرون راندن زنان از استادیوم ورزشی، تحقیر آشکار زنان است. حکومت جمهوری اسلامی ناقض حقوق شهروندان بخصوص زنان جامعه است. دستگاههای حاکم الگوی قانونی و دولتی تحقیر زنان و خشونت بر نیمی از جامعه هستند. 
اینکه زنان وادار می شوند برای حضور در یکی از اماکن عمومی جامعه لباس مردانه بر تن کنند، خود گواه اینست که جامعه ایران یک جامعه مردانه است و باعث و بانی آن در وهله اول حکومت ضد زن و زن ستیز جمهوری اسلامی است.
زنان را با بیرون راندن از آزادی تحقیر کردند، اما مبارزه ما علیه حکومت تحقیر ادامه دارد.
بر هر گونه ممنوعیت، محرومیت و محدودیت بر زنان، باید با صدای بلند اعتراض کرد.
https://t.me/enghelabezananeh
 
به جای حیا و آبرو و خجالت و ترس و سکوت 
هیچ کس حقمان را نشانمان نداد!

وقتی اولین بار راجب این چالش(metoo#) شنیدم شاید زمانی حدود سه ساعت به زندگی خیره بودم و بر میگشتم به عقب ترین نقطهء ذهنم ، میرسیدم به نوجوانی و میرفتم به عقب تر میرسیدم به کودکی ، کمی عقب تر حتی ، وقتی مدرسه نمیرفتم یعنی بچه ای حول چهار و یا پنج سالگی....
برمیگشتم و درست در سینه ام چیزی شبیه بغض بزرگ میشد...
و اگرها و کاش ها پر رنگ تر....
و هزاران هزار فریادی که فریادرسی جز بلعیدن به خود ندیدند...
پنج سالگی ای پررر از علامت سوال و خاکستری رنگ ، گاهی هم سیاهه سیاه به رنگ نگاهم به آدمهای آن زمان....
اولین نقطهء سیاه ذهنم حسن آقاست ، بقال محله ای که تا سالهای نوجوانی ام خانواده به تمسخر از عشقش به من یعنی کودک چهار ساله میگفتند ، حسن آقایی که از رفتن به مغازه اش فقط یک چیز یادم می آید آن هم خواب است و بس ! همیشه به مغازه اش که میرسیدم خوابم میبرد و وقتی بیدار میشدم که پدر یا مادرم دنباام آمده باشند ، اما نفرت بی دلیلی از آن سالها در وجودم مانده نفرتی که هیچچچگاه جوابی برایش نداشتم و هیچ وقت دلیل خوابهای آن روزها را نفهمیدم....و فرصت پرسیدن از حسن آقا به خاک سرد موکول شد!....
وقتی در بازی های کودکی برای دستشویی رفتن خواستم به خانه بروم اما به پیشنهاد امیر همبازی کودکی هایم پشت جاکولری ادرار کردم و غافل از ینکه امیر مخفیانه از زیر جاکولری نگاهم میکند.....
وقتی دختر دایی ام لباسم را پایین میکشد و میگوید من در بازی شوهر توام و دست در لباس زیرم میکند....
وقتی پسر عمویم از حمام بیرون می آید و حوله را جلوی چشمانم از تنش سر میدهد....
وقتی دست در دست پدرم در بازار شلوغ کسی دست به برجستگی های بدنم میزند و من فقط دست پدر را محکمتر فشار دادم و زیر دوش بدنم را چنگ زدم....
وقتی مرد فامیل که عمو میدانمش مرا محکم در آغوش میکشد که برجستگی دو پستان دختر نوبلوغ را حس کند....
وقتی که انتظار زمستان را میکشیدم تا روی فرم رنگ روشن مدرسه ام ژاکت بپوشم و اندامم را از نگاه پسران هیز همسایه بدزدم....
وقتی در تاکسی به پنجره چسبیدم و دست مردانهء آلتی بر تنم رقصید اما خواستم پیاده شوم....
وقتی در پل هوایی از دو طرف محاصره ام کردند و پاهایم یارای همگام شدن با ترسم را نداشت ، تسلیم زمین شدم و برای همیشه از دالان ها ترسیدم...
وقتی به اکمل ترین اندام زنانه ام رسیدم و بالغانه از طرف پسرخاله ام پیشنهاد سکس دریافت کردم....
وقتی شخصی آدرس میپرسد ، برای کمک سر برمیگردانم و شاهد آلتی میشوم که دارد مردانگی را میمالد و به من نگاه میکند....
وقتی در خیابان به سمتم سکه انداختند و پرسیدند : چند؟....
وقتی با پوزخند گفتند : با استادت حرف بزن راه برای نمره گرفتن دخترها باز است!....
وقتی رفیق متاهل و فرهیخته ام میگوید آنکه هرشب در آغوشم است تصویر توست نه همسرم....
وقتی در راهروی دانش گاه متلک های جنسی شنیدم....
وقتی تاکسی ران از سرعت گیر با سرعت رد میشد و نگاهش به تکان اندامم در آینه بود....
وقتی خواستند روح و ذهن مرا با تعابیری همچون حیا و شرم محدود کنند....
وقتی بکارت را در پرده ای فرضی میان کشاله های رانم دیدند و نه میان ذهن و دیدگانم....
وقتی دوستان قدیمی اولین سوالشان : شوهر نکردی ؟ باشد....
وقتی روح مرا به ابتذال نفرت از واژه های ازدواج و مذهب و جنسیت و هرآنچه محدودیت است کشاندند ....
وقتی....
وقتی...
وقتی...
من درست در همان لحظه دچار تعرض شدم!
تعرض به جسمم به جنسیتم به روحم به باورم....
به رویاهام ، به رویاهام ، به رویاهام!
سکوت دم دست ترین سلاحیست که در جهان جهل به خورد باورها میدهند.....
ساکت شدیم که آبرویمان نرود !
اما همان سکوت ،
ترس ، عقده ، مرض ، نفرت و تمااااام آنچه روحمان را به قهقرا کشاندهء امروزست....
اما به جای حیا و آبرو و خجالت و ترس و سکوت 
هیچ کس حقمان را نشانمان نداد!

سین جیم همراه انقلاب زنانه در تلگرام
telegram.me/enghelabezananeh
 
شدت گرفتن موج ضد دین در ایران و حمله به آخوندها

تصویر سمت چپ، تصویر آخوندی است که عصر سه شنبه دوم آبان ۹۶، در متروی امام خمینی در تهران مورد حمله با چاقو قرار گرفت و ساعتی بعد در بیمارستان جان داد.
اين در صورتى هست كه گفته می شود آخوند ديگر مضروب شده در ميدان شكوفه تهران نيز درگذشت. كانال شيرازه از حمله سوم به يك روحانى در باغ دلگشاى شيراز خبر داده و از روحانيون خواسته در ترددهاى خود احتياط كنند.

در فضای شبکه های اجتماعی بحث بر سر نفرت مردم ایران از دین، از آخوندها و مبلغین مذهبی مجددا شکل گرفته. 
منصور یکی از کاربران فیسبوکی است که نوشته:
"آخوند کشی یک جنبش واقعی در این جامعه است."

و بیژن نوشته: "در جواب خامنه ای، مردم هم «آتش به اختیار» شدند."

telegram.me/enghelabezananeh
 


همراهان گرامی نظر شما در این مورد چیست؟
*آیا این حمله ها را نمودی از رشد جنبش ضد دین در ایران میدانید؟

*آیا این حمله ها را نمودی از جنبش سرنگونی طلبی میدانید؟

*چقدر فشار اقتصادی تحت حاکمیت اسلامی را در تقویت جنبش ضد دین تاثیرگذار میدانید؟

*چقدر نقش زنان در شکل گیری جنبش ضد دین و پا گذاشتن روی ارزشهای دینی را در رشد جنبش ضد دین مهم و تاثیر گذار تلقی میکنید؟

پاسخهای خود را به پیامگیر تلگرام انقلاب زنانه @sjktamas ارسال کنید.

مجموعه توییتهایی با هشتک
#تجربیات_دانشگاه
#تاریخچه_انجمن_اسلامی
https://www.instagram.com/p/BayJo7xHqLY/
#انجمن_اسلامی در دهۀ ۲۰ و برای مبارزه با مارکسیسم و بهاییگری (و نه استبداد) در دانشگاه‌ تأسیس شد

‏۲. #انجمن_اسلامی ادامۀحلقه‌هایی چون فدائیان اسلام، کانون اسلام طالقانی و.. بود که بازرگان بمنظور مبارزه با "الحاد و مادیگری" آنرا تأسیس کرد.

‏۳. اولین فعالیت رسمی #انجمن_اسلامی در دهۀ پر تب و تاب ۲۰ خواندن نماز جماعت علنی در دانشگاه زیر نگاه تمسخرآمیز دانشجویان بود
#تجربیات_دانشگاه

‏۴. سالها پس از انتشار مجلۀدنیا و در زمان تأسیس حزب توده، کمونیسم مترادف علم و پیشرفت قلمدادمیشد و همزمان دغدغۀ انجمنیها خواندن نمازجماعت بود.

‏۵. در دوران آزادیهای سیاسی دهۀ۲۰ که جنبش دانشجویی متوجه مبارزه با دربار و استعمار بود، #انجمن_اسلامی درحال نیروگیری برای انجمن حجتیه بود.

‏۶. پس از کودتای سال ۳۲ و سرکوب خونین ۱۶ آذر و در اختناق دهۀ ۳۰ تنها #انجمن_اسلامی اجازۀ فعالیت و چاپ نشریه در دانشگاه را داشت: "گنج شایگان"

‏۷. از "دستاورد"های #انجمن_اسلامی بازکردن پای آخوندها به دانشگاه بود؛ آخوندهای بیسوادی که پیش از آن جرأت نزدیک شدن به محیطهای علمی را نداشتند.

‏۸. با وجود آزادی نسبی #انجمن_اسلامی در دهۀ۴۰ کل فعالیت اینها از ساخت مسجد دانشگاه.ت فراتر نرفت؛ اینها دربرابر چپها چیزی برای ارائه نداشتند.

‏۹. اقلیتی محض و ایزوله در دانشگاه؛ دراین شرایط فعالیتهای انجمنیها گاه حالت ایذایی بخودمیگرفت، مثل حمله به تولد دختری دانشجو دردانشگاه شیراز.

‏۱۰. تشکیل "گروه ضربت" توسط انجمنیها در دانشگاه تبریز؛ حمله سلف گشت ارشاد به دانشجویان دختر و پسر "قرتی" برهبری علی عبدالعلیزاده وزیر اصلاحات.
‏۱۱. دهۀ ۵۰ اوج نفوذ سیاسی و معنوی سازمانهای فدایی و مجاهدین در دانشگاه‌هاست و فقدان آلترناتیو انجمنیها را بخشا به چنین رفتارهایی سوق داده.

‏۱۲. پس از انقلاب علیرغم همه امکانات و سرکوب روزمرۀ چماق بدستان #انجمن_اسلامی و تحکیم درانتخابات سال ۵۸ شورای دانشگاه ۱۰% بیشتر رأی نیاوردند.

‏۱۳. شکست سنگین انجمن در دانشگاه رژیم را به کودتای [انقلاب] فرهنگی تشویق کرد؛ بازوی این سرکوب همین تخمهای دوزردۀ اکنون لیبرال بودند: انجمنیها.

‏۱۴. از نقش اینها در شناسایی، دستگیری و اخراج همکلاسیهای کمونیست و مبارزشان در دهه ۶۰ میگذریم. نقش دیگر اینها چون گشت ثارالله در دانشگاه بود.

‏۱۵. انجمنیها غالبا دراختیار جناح خط امام حزب ج.ا بودند.دردهۀ۷۰ و استحاله طلب شدن فالانژهای سابق،انجمن و تحکیم هم پوست انداختند و لیبرال شدند.

کانال تلگرامی https://t.me/uniiran
پیامگیر تلگرامی @sjktamas

تجمع در اعتراض به معرفی وزیری
ناکارآمد،
امنیتی
و بنگاه‌سازِ دانشگاه،
شنبه ساعت ۱۱:۲۰ دقیقه
مقابل سلف دختران
متنی برای دوستان اصلاح طلب
https://t.me/uniiran/89

 تجمع دانشجویی در اعتراض به معرفی وزیر علوم ناهمسو با مطالبات دانشگاهیان دانشگاه تهران
?شنبه ساعت ۱۲:۳۰
?روبه‌روی دانشکده فنی
متنی برای دوستان اصلاح طلب

 

اینجا ایران است، زن موتورسوار دستگیر می شود اما اسید پاشان زنجیره‌ای به صورت زنان نه!

علی الهامی فرمانده نیروی انتظامی دزفول درباره بازداشت دو دختر موتورسوار گفت:

«با پیگیری پرسنل پرتلاش‌مان دو دختر دانشجوی موتورسوار هنجارشکن را دستگیر کردیم و آن‌ها را برای اتخاذ تصمیم قانونی به پلیس امنیت اخلاقی فرستادیم. هم‌چنین، موتورسیکلتی که تخلف به وسیله آن صورت پذیرفته بود، توسط کلانتری ۱۲ دزفول توقیف و به پارکینگ منتقل شد. ما در نیروی انتظامی با ناهنجاری‌ها و معضلاتی که امنیت اخلاقی شهروندان را مورد آسیب و نگرانی قرار می‌دهد، برخورد قانونی و قاطعانه خواهیم داشت. برخورد قاطعانه و بازدارنده مراجع قضایی با متخلفان، زمینه‌ساز جلوگیری از تکرار مجدد چنین تخلفاتی خواهد بود.»
telegram.me/enghelabezananeh

 

گزارش افشاگرانه آتنا دائمی، فعال اجتماعی دربند از وضعیت بهداشت و درمان زندان اوین

تصور کنید که اکنون فضای ایران متحول و درب زندانها باز، زندانیان آزاد و زندانها تبدیل به موزه شده و آتنا دائمی به عنوان زندانی سیاسی زندان اوین، در بازدید از موزه اوین با شماست و از خاطرات و شرایطش در بخشی از اوین یعنی بهداری می گوید!

در این زندان چنانچه زندانی در داخل بند بیمار باشد (بد حال یا معمولی فرقی ندارد) و نیاز به اعزام به بهداری باشد می بایست حداقل چهل دقیقه منتظر بماند تا با بهداری هماهنگ و بالاخره ماشین با پشت سر گذاشتن ترافیک سنگین داخل زندان (فاصله از بند تا بهداری ۱۰۰ متر) به محل مورد نظر برسد و بیمار به بهداری منتقل شود، این درحالیست که زنان زندانی حق پیاده روی در محوطه را ندارند! بهداری دو ماشین حمل بیمار دارد. اولی آمبولانسی ست که ساخته قرن پیش است. این آمبولانس تخت بیمار ندارد، زندانی می بایست خود را به نحوی به دیوار یا صندلی بچسباند تا حین رانندگی رالی طور از دنیا نرود! همه فضای آمبولانس پر از لکه های خون و گلاب به رویتان استفراغ است! درب آن فقط از بیرون باز میشود به این شکل که دست راست را تا نیمی از کمر به بیرون پنجره میبرید و دستگیره را می کشید که ممکن است درب کشویی ناگهان باز شود…!!

ماشین دیگر پیکان است ، مدرن و لخت، درب آن فقط از یکسو باز میشود و چنان نرم است که بیرون آمدن از آن مصیبتی ست! سوئیچ استارت ندارد و برای روشن شدن کافیست راننده کمی تلاش کند و آن را در سراشیبی قرار دهد سپس با تکانی شدید روشن خواهد شد!

روزی یکی از هم بندیان را که حال وخیمی داشت و بیهوش بود را می بایست تا دفتر و بعد تا حیاط و کوچه و آمبولانس ببریم. برانکارد و ویلچر دراین زندان معنایی ندارد لذا چهار نفری او را در آغوش گرفته و ۲۵ پله به پایین بردیم،… پرسنل بهداری به دلیل عذرشرعی و حفظ امنیت اسلام حق ورود به بند ندارند تا بیمار را طبق اصول پزشکی جابه جا کنند!! 
تخت مخصوص بیمار از آمبولانس بزرگتر بود و درنتیجه درب امبولانس بسته نمی شد، سر این زندانی شریف از آمبولانس بیرون مانده و بیش از هر چیز نگران بودم که از آمبولانس به بیرون پرت شود و در طول مسیر بیمارستان راننده متوجه فقدان بیمار نشود!!

خلاصه یک تخت کوچک چوبی ارزان در گوشه اتاق معاینه بهداری میباشد که از دیدن بیمار ۲۵ کیلویی هم به لرزه در می آید! پزشکی دارد با نام مستعار شهریاری، متخصص داخلی ست مثلا! بیشتر شبیه به بازجوست تا پزشک! برای او دانستن اتهامات شما برای مداوا لازم است! نسخه ای نمی نویسد چرا که همیشه همه چیزاز نظر او طبیعی ست و اگر هم نسخه بنویسد مهری ندارد و چنانچه از داروی اشتباه تجویز شده اش بمیرید که هیچ دیگر مرده اید! البته پزشکان شریفی هم دارد که اگر بخواهند به بیمار خصوصا بیمار سیاسی کمک کنند از سوی اقای رئیس توبیخ می شوند!!!

داروخانه هر شب داروی بیماران را در قوطی های مخصوص می ریزد که معلوم است زمانی رنگش سفید بوده اما حالا رو سیاه است، حتی راننده با دستهای بدون دستکش هم میتواند این کار را انجام دهد، اغلب داروها سهوا یا حتی عمدا به اشتباه در قوطی ریخته می شوند!!! 

بیمار باید همه را با یک لیوان آب در برابر چشمان مامور قورت دهد! مواردی بوده اند که می بایست یکجا ۱۸ قرص ببلعند! تصوپر مابقی جریان با خودتان!!! اگر زن باشید و طبق نظر پزشک نیاز به نوار قلب یا حتی تزریق دارو باشد پرستاران دو دستی مشتی از خاک بر سر میریزند چون از لحاظ شرعی معذورند و بایست بیمار یا به بیمارستان اعزام شود که هفت خان رستمی ست و از نظر رئیس ممنوع، یا باید منتظر بود تا در ساعت اداری خانم فلانی بیاید.

در نهایت اگر اورژانسی باشد پس از کمی مشاجره با پزشک به این نتیجه میرسد که مامور زن همراه زندانی که هیچ سر رشته ای از این امر ندارد نوار قلب را بگیرد! و حالا تصور کنید بیمار روی تخت و مامور زن بالای سر او! از طرفی می بایست چادر خود را نگه دارد و از طرفی طبق گفته های پرستار و آموزش از روی لباس، گیره ها را بچیند و پرستار مرد عرق ریزان پشت پارتیشن ایستاده و راهنمایی میکند، ناگهان میبینی گیره های نوار قلب تا کشاله ران بیمار وصل شد و چون معلوم نیست نوار قلب بوده یا کلیه یا چی یا به دلیل خنده وحتی عصبانیت بیمار نوار قلب آنچه که باید نمیشود!

دندانپزشکی بهداری هم که هزینه اش از دستمزد بهترین پزشکان ایران و جهان گرانتر است آن هم برای زندانیان بی منبع درآمد! از بس بهداری و زندان و زندانیان تمیز هستند که به راحتی بدون دستکش دست در دهان شما می کنند و حتی دستگاه اتوکلاو که ضروری ترین دستگاه است ندارند! و در آخر مدیر بهداری!! از او در مورد خودم و پرونده ام خواهم گفت. عباس خانی ! مدیر کشتی گیری که می گوید پزشک است!اما نه مرام کشتی گیران را دارد نه شرافت پزشکان را !

با این سیستم مدیریت و بهداری اش ادعا می کرد که بنده کاملا سالم هستم. درد میکشیدم و درد میکشیدم و او انکار میکرد و اعزام هایم را لغو و به دادستانی هم اعلام میکرد که بنده در سلامت کامل هستم، آنقدر به انکار ادامه داد که ماهیت حقیقی اش را به رخش کشیدم. به او گفتم تو نه پزشکی و نه حتی کشتی گیر بلکه تو یه جلاد هستی نه بیشتر! با وقاحت با مافوقش چهارمحالی ریئس زندان که تکثیر شده های "حیدری فر"ها هستند و تصور می کنند برای همیشه در منسب قدرت می مانند از من شکایت کردند و اتهاماتی را نسبت دادن که برای دومین بار دادگاهش برگزار شد و شرکت نکردم! جواب آزمایشات بیمارستان را از من پنهان میکردند و با توهین بر سلامت بنده تاکید داشتند، اما نمیدانند که آتنا هم پدری دارد و آشنایانی، جواب آزمایشات و سی تی اسکن بیمارستان هزار تختخوابی را با هزار زحمتی که شده به دست آوردم و مشخص شد آری فوراً باید جراحی شوم و تخلیه کامل کیسه صفراوی بعلاوه عفونت و سنگ کلیه، سنگهایی به اندازه جای مهر روی پیشانی شان!

در حالی که در اردیبهشت ۹۶ دستور بستری ام از بیمارستان سینا صادر و قرار بر تخلیه رسوب صفرا بود اما خانی و چهارمحالی آن را انکار و اعزام ها را یکی پس از دیگری لغو کردند ، اما در نهایت بعد چند ماه و اثبات بیماری، بستری، جراحی و تخلیه کامل کیسه صفراوی در شرایطی کاملا امنیتی انجام شد. حالا تصور کنید روزانه چند نفر به این بهداری مراجعه و با چنین صحنه ها و برخوردها مواجه می شوند ؟! تصور کنید مرگ هدی صابر را در همین بهداری! یا مرگ عزیزانی چون شاهرخ زمانی ، افشین اصانلو و محسن دگمه چی را که در اثر بی توجه ای به وضعیتشان جان باختند،تصور کنید وضعیت علیرضا رجایی و امید کوکبی و آرش صادقی را و محمد جراحی که به تازگی به دلیل بیماری کهنه شان جان باختند! یادش گرامی! و اما تصور کنید روزانه صدها زندانی بیمار و بی نام که به دلیل جنایتهای چهارمحالی و خانی و امثال او که بی صدا می میرند!!

در پایان خطاب به محمد جواد ظریف اعلام میدارم من به عنوان یک ایرانی نه تنها سپاهی نیستم بلکه به دلیل غرض ورزی ها و جنایت های سپاه در زندان به سر می برم و حالا نه تنها من بلکه صد ها یا هزاران زندانی دیگر از قِبَل فرمایشات سپاه به رئیس زندان و رئیس بهداری حتی امنیت جانی و سلامت مان را نیز از دست داده ایم!!!

آتنا دائمی – بند زنان زندان اوین
سی ام مهر ۱۳۹۶
Atena Daemi

تصویر آتنا مربوط به بعد از عمل جراحی کیسه صفرا

مطالبه حق ورود زنان به استادیومها به شوراي عالي انقلاب فرهنگي رسید، این نشان از پیشروی زنان دارد

شیرین شمس
تلاش مستمر زنان برای ورود به استادیوم های ورزشی، پایدار نگهداشتن گفتمان بر سر حق زنان از اماکن عمومی جامعه، و موج انتقادات کاربران شبکه های اجتماعی از محرومیت های زنان بخصوص بعد از بازی ایران و سوریه در استادیوم آزادی، باعث شده با توجه به نزديك بودن شهرآورد ميان پرسپوليس و استقلال که روز پنجشنبه ۴ آبان ۹۶ در استادیوم آزادی برگزار می شود، اين موضوع از طرف سازمانها و نهادهای دولتی و حکومتی و مراكز فرهنگي مختلف پيگيري شود. یکشنبه ۳۰ مهر ۹۶ روزنامه اعتماد گزارش داد که "زهرا آيت‌اللهي" رييس شوراي فرهنگي اجتماعي زنان و خانواده با اشاره به اينكه شوراي فرهنگي اجتماعي زنان و خانواده يكي از شوراهاي اقماري شوراي عالي انقلاب فرهنگي است، گفته است اين شورا به عنوان "نهادي فراقوه اي" براي حضور زنان در استادیوم های ورزشی تصميم‌گيري خواهد كرد. 
پرونده "مطالبه زنان برای ورود و حضور در ورزشگاهها" که روی میز شوراي عالي انقلاب فرهنگي، قرار گرفته است، نشان از پیشروی زنان در راه مبارزه برای دستیابی به مطالبات خود دارد. آنچه آشکار می نماید اینست که جنبش نوین رهایی زن در ایران متشکل از فعالین حقوق زنان و زنان و مردانی که حول این مطالبه فعال بوده اند، توانسته روی دستگاههای تصمیم گیری فشار بگذارد و این موضوع را به یکی از دستورات کار دستگاههای مذکور تبدیل کند.
دستگاههای دولتی و حکومتی ملزم به تامین امنیت زنان هستند
نکته دیگر که باید به آن توجه کرد اینست که تا به حال صحبت از این بود که از لحاظ امنیت، ورزشگاهها مکان مناسبی برای زنان نیستند، اما امروز صحبت از چگونگی تامین امنیت زنان در ورزشگاهها است و این خود نشان میدهند که فشار وارده از طرف زنان و جامعه مبنی بر اینکه دستگاههای دولتی و حکومتی ملزم به تامین امنیت زنان هستند، به موضوعی جدی تبدیل شده است و این می توان در صحبت های زهرا آیت اللهی دید که در همین رابطه حضور زنان را مشروط به تامين زيرساخت‌هاي لازم تلقی کرده و گفته است: "اگر بخواهيم شاهد حضور زنان در ورزشگاه‌ها باشيم حتما بايد زيرساخت‌هاي لازم مثل سالن‌هاي مناسب و وسايل حمل و نقل ايمن براي تسهيل رفت و آمد زنان وجود داشته باشد. براي مثال اگر در مسابقه‌اي تماشاگران هجوم بياورند و آسيبي به وسايل حمل و نقل وارد كنند بايد مطمئن باشيم كه به زنان آسيبي وارد نمي‌شود." 

نمی گذاریم بی حقوقی های زنان، امری عادی تلقی شود 

آنچه باید برجسته شود اینست که جنبش های اعتراضی جاری در ایران، توانسته اند به حاکمیت جمهوری اسلامی ثابت کنند که در مقابل بیحقوقی ها و ستم های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی سکوت نمی کنند و نمیگذارند محرومیت های تحمیل شده از سمت قانون های نوشته و نانوشته، به یک امر عادی در جامعه تبدیل شود. جنبش نوین رهایی زن هم، به عنوان یکی از جنبش های مهم و پیشرو اعتراضی در زمینه تحقق مطالبات زنان، که مدت هاست پای خود را در میدان مبارزه و چالش سیاسی حکومت جمهوری اسلامی گذاشته است، در این زمینه هم توانسته حاکمیت را به یک چالش جدی بکشاند و بر سر مطالبه برای لغو تفکیک جنسیتی، و لغو ممنوعیت و محدودیت زنان از اماکن عمومی جامعه دستگاههای حاکم را وادار به واکنش کند. یکی از این واکنش های نظر سنجی های مربوطه بوده است.

ايسپا؛ مركز افكار سنجي دانشجويان ايران، ٢١ شهريورماه امسال يك نظرسنجي در سطح سراسر انجام داده که طبق این نظرسنجي، ۶۱،۱ درصد مردم ايران موافق حضور زنان در ورزشگاه‌ها هستند. در اين پژوهش که با حجم نمونه يك‌هزار و ٣١ نفر انجام گرفته، ۵۱،۶ درصد پاسخگويان مرد و ۴۸،۴ درصد زن بوده‌اند. همچنين ۳۷،۹ درصد پاسخگويان داراي تحصيلات دانشگاهي و ۶۲،۱ درصد داراي تحصيلات غيردانشگاهي بوده‌اند. با اینکه در غالب موارد، آماری که از طرف مراکز وابسته به حاکمیت جمهوری اسلامی قابل نیستند، اما با نگاهی بر این نظر سنجی میتوان هم فشار وارده از سمت جامعه بر حاکمیت را متوجه شد و هم با فرض آمار ۶۱،۱ درصد موافق ورود زنان به استادیوم ها، بر این واقعیت کوبید آن چه باعث محرومیت و محدودیت زنان است، ناشی از سیاست های طبقه حاکم است.

تلاش ما تا شکسته شدن سد ممنوعیت ورود زنان به استادیومها ادامه دارد
به گفته زهرا آيت‌اللهي، در جلسه‌اي كه هفته آينده در شوراي عالي انقلاب فرهنگي برگزار خواهد شد اين موضوع به "مصوبه‌اي قطعي" خواهد رسيد. 
لذا همه تلاش ما باید بر این باشد که دستگاههای حاکم و مسول را وادار به پس دادن حقوق در گرو گرفته شده زنان کنیم. ما باید بتوانیم با خواست فوری "سهم برابر از اماکن عمومی جامعه"، سد ممنوعیت ورود زنان به استادیوم ها بشکنیم. 
ما همچنان بر ممنوعیت و محرومیت قانونی زنان از هر یک از اماکن عمومی جامعه که موجب گسترش بستر بیحقوقی، و تشدید محرومیت های دیگر می شود اعتراض میکنیم. 
تلاش ما مبنی بر اینکه استادیوم ها یکی از اماکن عمومی جامعه هستند که می بایست زنان از آن حق و سهم برابر داشته باشند، تا زمان تحقق این مطالبه پایانی نخواهد داشت.
شیرین شمس
دوم آبان ۹۶، ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷

شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی به یکسال حبس محکوم شد.

حکم دادگاه بدوی شهناز اکملی مادر مصطفی کریم بیگی (از کشته‌شدگان در اعتراضات مردمی ۶ دی ۱۳۸۸) به وکیل وی ابلاغ شد و ایشان به اتهام فعالیت های تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی (طبق گزارش وزارت اطلاعات) به تحمل يكسال حبس تعزيري با احتساب ايام بازداشت قبلي محکوم شدند. طی این حکم این مادر داغدیده از هرگونه عضويت در فضاي مجازي و عضويت در گروه ها و دسته جات سياسي منع شده و ممنوع الخروج از كشور شدند.

شهناز اکملی پیشتر مورخ ششم بهمن ماه ۱۳۹۵، توسط نیروهای نهاد اطلاعات در محل کار بازداشت و به منزل شخصی اش منتقل شد. ماموران اطلاعات پس از تفتیش منزل، کلیه وسائل شخصی مربوط به خانم اکملی راتوقیف کردند و به همراه ایشان با خود بردند.

شهناز اکملی مورخ ۳۰ بهمن ماه ۹۵، با تودیع وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی موقتا تا زمان برگزاری دادگاه از بند ۲۰۹ زندان اوین آزاد شد.

شهناز اکملی مادر مصطفی کریم بیگی یکی از جان باختگان اعتراضات وقایع ششم دی ماه ۱۳۸۸ است.
مصطفی کریم بیگی در حوالی خیابان نوفل لوشاتو بدست نیروهای حکومتی مورد اصابت گلوله از ناحیه سر قرار گرفت. با وجود سکونت وی در تهران، ماموران امنیتی اجازه دفن او را در شهر تهران ندادند، و مصطفی کریم بیگی در شهریار کرج دفن شد.

شهناز اکملی هرسال پیش از برگزاری مراسم یادبود فرزندش، توسط نهادهای امنیتی احضار شده و در مورد محدودیت برگزاری این مراسم تذکر دریافت کرده است.
از شهناز کریم بیگی حمایت کنیم
telegram.me/enghelabezananeh

 

 

Page 9 of 46

connect1